Maandagochtend, daar zit ik dan weer in mijn otootje, luisterend naar het ochtendprogramma op de radio. Gezellig, als vanouds in de file (een kleintje, we hebben het natuurlijk wel over Wellington ) en het lijkt net alsof er het afgelopen jaar niks gebeurd is; ben ik zwanger geweest? Ben ik moeder, Ik? Tsss, ongelofelijk!
Ik parkeer auto en loop door de stad naar mijn kantoor, tis maar 5 minuten lopen maar er ontstaat onmiddelijk een blaar op mijn grote teen. Duidelijk geen hakken meer gewend.
Iedereen is gehaast en op weg naar belangrijke dingen, waarom kijkt niemand naar mij? Zien ze niet dat ik vandaag, na 8 maanden afwezig te zijn geweest, voor het eerst weer naar het werk ga en dat ik net mijn baby naar Suzanne heb gebracht? Dat ik een beetje zenuwachtig ben en eigenlijk niet meer tussen het maandagochtend publiek thuis hoor en dat ik best bijzonder ben. Zal ik een briefje op mijn voorhoofd plakken?